ഭക്ഷണം ഇറക്കുമതി ചെയ്ത് ആത്മാഭിമാനം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ സംസ്ഥാനം: കേരളം നൽകുന്ന വില

ഭക്ഷണം ഇറക്കുമതി ചെയ്ത് ആത്മാഭിമാനം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ

സംസ്ഥാനം: കേരളം നൽകുന്ന വില

കേരളം ഇന്ന് ഒരു വില കൊടുക്കുകയാണ്. പണംകൊണ്ടല്ല മാത്രം. ആത്മാഭിമാനത്തോടെ, സുരക്ഷയോടെ, ഭാവിയോടെ ഈ നഷ്ടം യാദൃശ്ചികമല്ല. ഇത് സിസ്റ്റമാറ്റിക്കായി ഉണ്ടാക്കിയെടുത്തതാണ്.

സമൂഹത്തിന് ഭക്ഷണം വേണം. പക്ഷേ കൃഷിയോട് ബഹുമാനം വേണ്ട. തൊഴിൽ വേണം. പക്ഷേ മണ്ണിൽ നിൽക്കുന്ന തൊഴിലാളിയോട് ആദരം വേണ്ട. ഇതാണ് കേരളം പതുക്കെ വളർത്തിയെടുത്ത മനോഭാവം. ഈ വൈരുധ്യം ഇനി ഒരു അഭിപ്രായമല്ല. ഇത് നഷ്ടത്തിന്റെ കണക്ക് തന്നെയാണ്.

കേരളത്തിലെ കൃഷി ഭരണസംവിധാനങ്ങളും ഫാം സിസ്റ്റങ്ങളും ഈ മനോഭാവത്തിന്റെ തന്നെ ഉൽപ്പന്നങ്ങളാണ്. കൃഷിത്തൊഴിലിനെ ഉയർത്താൻ ഇവക്ക് താത്പര്യമില്ല. സ്കിൽ വികസനം, കരിയർ പുരോഗതി, വേതന വളർച്ച എന്നിവ കൃഷി ഭരണത്തിൻ്റെ അജണ്ടയിലില്ല. കാരണം ഒരു അടിസ്ഥാന ധാരണ അവിടെയുണ്ട്. കൃഷി ഒരു "ലോ ലെവൽ" പ്രവർത്തനമാണ്. ഇവിടെ നിന്ന് ആളുകൾ രക്ഷപ്പെടണം. മുന്നോട്ട് പോകണം.

പക്ഷേ മുന്നോട്ട് എന്നത് എവിടേക്കാണ്. അതിന് സിസ്റ്റത്തിനൊരു ഉത്തരമില്ല.

ഒരു മനുഷ്യൻ കൃഷിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. വർഷങ്ങളോളം ജോലി ചെയ്യുന്നു. യന്ത്രങ്ങൾ മാറുന്നു. ഇൻപുട്ടുകൾ മാറുന്നു. റിസ്കുകൾ ഉയരുന്നു. പക്ഷേ തൊഴിലാളി അവിടെ തന്നെ നിൽക്കുന്നു. ഒരേ ജോലി ഒരേ വേതനം. ഒരേ അനിശ്ചിതത്വം. ഇത് പാരമ്പര്യമല്ല. ഇത് ഉദ്ദേശപൂർവമായ അവഗണനയാണ്.

കേരളം വിദ്യാഭ്യാസത്തെ അഭിമാനമായി കാണുന്നു. പക്ഷേ ഈ വിദ്യാഭ്യാസം മണ്ണിൽ നിന്ന് ആളുകളെ വേർപെടുത്താനുള്ള ഉപകരണമായി മാറി. കൈകൊണ്ട് ചെയ്യുന്ന ജോലിയെ താഴ്ന്നതായി കാണുന്ന ഒരു സാമൂഹ്യ മനോഭാവം സൃഷ്ടിച്ചു. ഫലമായി കൃഷി ഒരു പരാജയത്തിൻ്റെ ചിഹ്നമായി മാറി. കൃഷിയിൽ നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യൻ ഒരു മുന്നറിയിപ്പായി. "ഇവിടെ എത്തരുത്" എന്ന സന്ദേശമായി.

ഇതിൻ്റെ നഷ്ടം ഇന്ന് വ്യക്തമാണ്.

കൃഷി ആധുനികമായി ഡ്രോണുകൾ, സെൻസറുകൾ, ഡാറ്റ, മെഷിനുകൾ. പക്ഷേ മനുഷ്യൻ പഴയപടിയേ കാരണം കൃഷി ഭരണസംവിധാനം ടെക്നോളജിയിൽ നിക്ഷേപിച്ചു. മനുഷ്യനിൽ നിക്ഷേപിച്ചില്ല. ഫാം സിസ്റ്റങ്ങൾ ഇൻപുട്ടുകൾ വാങ്ങി. പക്ഷേ തൊഴിലാളിയെ അപ്ഗ്രേഡ് ചെയ്തില്ല

ഫലം എന്താണ്. കാര്യക്ഷമത കുറഞ്ഞു. പാഴ്വ്യയം വർധിച്ചു. അപകടങ്ങൾ കൂടുന്നു. ഓരോ തെറ്റായ സ്പ്രേയും, ഓരോ തെറ്റായ സമയവും, ഓരോ തെറ്റായ തീരുമാനവും നേരിട്ട് നഷ്ടമായി മാറുന്നു.

ടെക് സഹായത്തോടെ നടക്കുന്ന കൃഷിയിൽ കേരളത്തിന് വലിയ അവസരം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഗ്രാമീണ തൊഴിലാളികളെ പുതിയ സ്കിൽ റോളുകളിലേക്ക് മാറ്റാമായിരുന്നു. പക്ഷേ കൃഷി ഭരണസംവിധാനങ്ങൾ അത് അനുവദിച്ചില്ല. പകരം പുറത്ത് നിന്നുള്ള കോൺട്രാക്ടർമാർക്കും നഗര കമ്പനികൾക്കും വഴി തുറന്നു. മൂല്യം ഗ്രാമത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു. ലാഭം ഗ്രാമത്തിൽ നിന്നു പുറത്തേക്ക് ഒഴുകി.

ഇത് ഒരു സാമ്പത്തിക നഷ്ടം മാത്രമല്ല. ഇത് നിയന്ത്രണ നഷ്ടമാണ്.

കാലാവസ്ഥ മാറുകയാണ്. മഴ അനിശ്ചിതമാണ്. വിപണികൾ അസ്ഥിരമാണ്. ഭക്ഷ്യ സുരക്ഷ ഒരു തന്ത്രപ്രധാന വിഷയമായി മാറുകയാണ്. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, താഴ്ന്ന സ്മിൽ അടിസ്ഥാനത്തിൽ കൃഷി നടത്തുന്നത് ആത്മഹത്യാപരമായ തിരുമാനമാണ്. എന്നിട്ടും കേരളം അത് തുടരുകയാണ്.

കാരണം മൈൻഡ്സെറ്റ് മാറിയില്ല.

ഭക്ഷണം പുറത്തു നിന്ന് വാങ്ങാം എന്ന ആത്മവിശ്വാസം. കൃഷി വേണ്ട, പക്ഷേ വിളവ് വേണം എന്ന ധാരണ തൊഴിൽ വേണം, പക്ഷേ തൊഴിൽ ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യൻ താഴ്ന്നവനാണ് എന്ന അവസ്ഥ ഈ ചിന്തകൾ എല്ലാം ചേർന്നാണ് കേരളം ഈ നിലയിലേക്ക് എത്തിയത്.

ഇത് കർഷകരുടെ പരാജയമല്ല. തൊഴിലാളികളുടെ പരാജയമല്ല. ഇത് കൃഷി ഭാണത്തിന്റെയും സാമൂഹ്യ മനോഭാവത്തിന്റെയും പരാജയമാണ്.

ഇനി നഷ്ടം കൂടും. ഭക്ഷ്യ സുരക്ഷയിൽ. തൊഴിൽ സ്ഥിരതയിൽ. സാമൂഹിക സമത്വത്തിൽ. groundedness

മണ്ണിൽ നിന്നു മാറിനിൽക്കുന്ന ഒരു സമൂഹം ഒടുവിൽ മണ്ണ് പോലും വാങ്ങേണ്ട അവസ്ഥയിലാകും. കേരളം അതിലേക്കാണ് നടക്കുന്നത്.