മണ്ണ് വേണ്ട, ഭക്ഷണം വേണം: കേരളത്തിൻ്റെ ഏറ്റവും അപകടകരമായ വൈരുദ്ധ്യം.

മണ്ണ് വേണ്ട, ഭക്ഷണം വേണം: കേരളത്തിൻ്റെ ഏറ്റവും അപകടകരമായ വൈരുദ്ധ്യം.

കേരളം ഇന്ന് ജീവിക്കുന്നത് ഒരു വലിയ വൈരുദ്ധ്യത്തിനുള്ളിലാണ്. സമൂഹത്തിന് ഭക്ഷണം വേണം. സ്ഥിരത വേണം. തൊഴിൽ വേണം പക്ഷേ അതെല്ലാം ഉണ്ടാക്കുന്ന മണ്ണിനോടും കൃഷിത്തൊഴിലോടും ഉള്ള സമീപനം താഴ്ന്നതാണ്. ഇത് ഒരു അഭിപ്രായ പ്രശ്നമല്ലെ. ഇത് കേരളത്തിൻ്റെ ഭാവിയെ നേരിട്ട് അപകടത്തിലാക്കുന്ന ഒരു മൈൻഡ്സെറ്റ് പ്രശ്നമാണ്.

കേരളത്തിൽ വിദ്യാഭ്യാസം എന്നത് പലപ്പോഴും ഒരു കാര്യത്തിനായി മാത്രം ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. മണ്ണിൽ നിന്ന് അകലം പാലിക്കാൻ. കൈകൊണ്ട് ചെയ്യുന്ന ജോലിയിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുനിൽക്കാൻ. ഓഫീസും കസേരയും ഇല്ലെങ്കിൽ അത് പരാജയമാണെന്ന ധാരണയാണ് സമൂഹത്തിൽ വളർത്തിയെടുത്തത്. അതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഇര കൃഷിത്തൊഴിലാണ്.

ഇവിടെ കൃഷി വേണ്ടത് എല്ലാവർക്കും. ഭക്ഷണം വാങ്ങുന്നവർക്കും, വിലയെക്കുറിച്ച് പരാതി പറയുന്നവർക്കും, ഫുഡ് സെക്യൂരിറ്റിയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നവർക്കും. പക്ഷേ കൃഷിയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യനെ “ലോ ക്ലാസ്" ആയി കാണുന്ന സമീപനം മാറ്റാൻ ഒരാളും തയ്യാറല്ല. ഈ വിച്ഛേദമാണ് കേരളത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ പ്രതിസന്ധി.

കൃഷി ഭരണസംവിധാനങ്ങളും ഫാം സിസ്റ്റങ്ങളും ഈ സാമൂഹ്യ മനോഭാവത്തിൻ്റെ തന്നെ പ്രതിഫലനമാണ്. കൃഷിത്തൊഴിലിനെ ഒരു പ്രൊഫഷനായി ഉയർത്തേണ്ടതില്ല എന്നതാണ് അവയുടെ മൗനമായ നയം. സ്കിൽ വികസനം, കരിയർ പാത, വേതന വളർച്ച എന്നിവയെക്കുറിച്ച് കൃഷി വകുപ്പ് ഗൗരവമായി ചിന്തിക്കുന്നില്ല. കാരണം, കൃഷിത്തൊഴിൽ ഒരു ഇടക്കാല അവസ്ഥയായി മാത്രമാണ് സിസ്റ്റം കാണുന്നത്. ഇവിടെ നിന്ന് ആളുകൾ “മുന്നോട്ട് പോകണം എന്നാണ് ധാരണ. പക്ഷേ ആ മുന്നോട്ട് പോകൽ എവിടേക്കാണ് എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഒരു പ്ലാനും ഇല്ല.

ഇതിന്റെ ഫലമായി, ഒരു തൊഴിലാളി ചെറുപ്പത്തിൽ കൃഷിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. പതിറ്റാണ്ടുകൾ ജോലി ചെയ്യുന്നു. പുറത്തു വരുമ്പോൾ തുടക്കത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന അതേ കഴിവുകളും അതേ വേതനതലവും. ഇത് പാരമ്പര്യമല്ല. ഇത് ഭരണപരമായ പരാജയമാണ്.

ഇന്നത്തെ കൃഷി പഴയതല്ല. ഇൻപുട്ടുകൾ ആധുനികമാണ്. യന്ത്രങ്ങൾ, രാസവളങ്ങൾ, ജലസേചന സിസ്റ്റങ്ങൾ, ഡാറ്റ, ഡ്രോണുകൾ, സെൻസറുകൾ. പക്ഷേ ഇതെല്ലാം ഉപയോഗിക്കുന്ന തൊഴിലാളിക്ക് ഒരു സ്മിൽ ക്രെഡിറ്റും ലഭിക്കുന്നില്ല. ഹാം സിസ്റ്റങ്ങൾ ടെക്നോളജി വാങ്ങുന്നു. പക്ഷേ മനുഷ്യനെ അപ്ഗ്രേഡ് ചെയ്യുന്നില്ല. ഇത് കാര്യക്ഷമത നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നു. അപകടം വർധിപ്പിക്കുന്നു. പാഴ്വ്യയം കൂട്ടുന്നു.

ടെക് സഹായത്തോടെ നടക്കുന്ന കൃഷി വേഗത്തിൽ വളരുകയാണ്. ഡ്രോണുകൾ, മണ്ണ് സെൻസറുകൾ, വിള നിരീക്ഷണം, ഡാറ്റ അനാലിസിസ്. ഈ മേഖയിൽ ഗ്രാമീണ തൊഴിലാളികൾക്ക് വലിയ അവസരമുണ്ട്. പക്ഷേ കൃഷി ഭരണസംവിധാനങ്ങൾ അവരെ ഉൾപ്പെടുത്തുന്നില്ല. പകരം പുറത്ത് നിന്നുള്ള കോൺട്രാക്ടർമാർക്കും നഗര കമ്പനികൾക്കും വഴിയൊരുക്കുന്നു. മൂല്യം ഗ്രാമത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു. പക്ഷേ അത് ഗ്രാമത്തിൽ തന്നെ നിലനിൽക്കുന്നില്ല.

ഇത് എല്ലാം ഒരു വലിയ അപകടത്തിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്. കാലാവസ്ഥ മാറുകയാണ്. മഴ അനിശ്ചിതമാണ്. വിപണികൾ അസ്ഥിരമാണ്. ഭക്ഷ്യ സുരക്ഷ ഒരു തന്ത്രപ്രധാന വിഷയമായി മാറുകയാണ്. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, താഴ്ച സ്കിൽ അടിസ്ഥാനത്തിൽ കൃഷി നടത്തുന്നത് ഒരു സാമൂഹ്യ പ്രശ്നമല്ല. അത് ഒരു സിസ്റ്റമാറ്റിക് റിസ്കാണ്.

കേരളം വിദ്യാഭ്യാസത്തിൽ മുന്നിലാണ് എന്ന് നമ്മൾ അഭിമാനിക്കുന്നു. പക്ഷേ groundedness നഷ്ടപ്പെട്ട വിദ്യാഭ്യാസം ഒരു ഭാരമാണ്. മണ്ണിനോടുള്ള ബന്ധം നഷ്ടപ്പെട്ട സമൂഹം ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കില്ല. ഭക്ഷണം ഇറക്കുമതി ചെയ്ത്, കൃഷിയെ അവഗണിച്ച്, തൊഴിലിനെ താഴ്ന്നതായി കാണുന്ന ഒരു സമൂഹം സ്ഥിരതയുള്ളതാവില്ല.

ഇത് കർഷക പ്രശ്നമല്ല. ഇത് തൊഴിലാളി പ്രശ്നമല്ല. ഇത് കേരളത്തിൻ്റെ മൈൻഡ്‌സെറ്റ് പ്രശ്നമാണ്. കൃഷിയെയും തൊഴിലെയും താഴ്ച നിലയിൽ തന്നെ നിർത്തുന്ന സമീപനം തുടർന്നാൽ, നാം ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഭക്ഷ്യ സുരക്ഷയും തൊഴിൽ സ്ഥിരതയും ഒരിക്കലും ലഭിക്കില്ല.

മണ്ണ് വേണ്ടെന്ന്........! ഭക്ഷണം  മാത്രം ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഒരു സമൂഹം, ഒടുവിൽ രണ്ടും നഷ്ടപ്പെടും.