പരിഹാസഭയം കേരളത്തിന് വിനയായി മാറി . നാം ഇന്ന് അത് നമ്മുടെ ജീവൻ കൊണ്ട് അടയ്ക്കുകയാണ്

പരിഹാസഭയം കേരളത്തിന് വിനയായി മാറി . നാം ഇന്ന് അത് നമ്മുടെ ജീവൻ കൊണ്ട് അടയ്ക്കുകയാണ്

കേരളത്തിൽ ഇന്ന് വലിയ ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിക്കപ്പെടാത്ത ഒരു സത്യമുണ്ട്. ഇവിടെ ആളുകളെ

നിശബ്ദരാക്കുന്നത് അധികാരമല്ല, ഭയം ആണ്. അതും ശിക്ഷാ ഭയം അല്ല. വിധി യുടെയും പരിഹാസത്തിന്റെയും

ഭയം . സംസാരിച്ചാൽ ആരെങ്കിലും ചിരിക്കും . അഭിപ്രായം പറഞ്ഞാൽ ആരെങ്കിലും പരിഹസിക്കും . ഒരു

ആശയം മുന്നോട്ടുവെച്ചാൽ “ഇവന് എന്ത് അറിയാം ” എന്ന ചോദ്യം വരും . ഈ ഭയമാണ് കേരളത്തിന് ഏറ്റവും

വലിയ സാംസ്കാരിക നഷ്ടമായി മാറിയത്.

ഈ ഭയം ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ വളർത്തപ്പെടുന്നു . ക്ലാസ്സിൽ കൈ ഉയർത്തി ചോദ്യം ചോദിക്കുന്ന കുട്ടിയെ

മറ്റുള്ളവർനോക്കും . ചിലപ്പോൾ ചിരിക്കും . അധ്യാപകനും പലപ്പോഴും അത് പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നില്ല. പതിയെ

കുട്ടി പഠിക്കുന്നു. നിശബ്ദത സുരക്ഷി തമാണ്. ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടാതിരിക്കുക ബുദ്ധിമാനാണ്. ഈ മനോഭാവം

കോളേജിലും ജോലി സ്ഥലത്തും തുടരുന്നു.

കേരളത്തിലെ പൊതുസംസ്കാരം ശക്തമായ അഭിപ്രായങ്ങൾ സഹി ക്കുന്നില്ല. ഇവിടെ ശരിയായത് പറയുന്നതിന്

മുമ്പ് അത് എങ്ങനെ സ്വീകരിക്കപ്പെടും എന്നതാണ് ആളുകൾ ആദ്യം ചിന്തി ക്കുന്നത്. ആശയത്തിന്റെ

ഗുണമേന്മയെക്കാൾ പ്രതികരണത്തി ന്റെ സ്വഭാവമാണ് നിർണ്ണായകം . ഇതാണ് നവീകരണം മുട്ടുന്നത്.

കാരണം നവീകരണം സ്വഭാവതലത്തിൽ അസ്വ സ്ഥത സൃഷ്ടി ക്കുന്നതാണ്. നി ലവിലുള്ള ചിന്തകളെ ചോദ്യം

ചെയ്യുന്നതാണ്.

പരിഹാസം ഇവിടെ ഒരു സാമൂഹിക ആയുധമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഒരാളെ നിശബ്ദനാക്കാനുള്ള എളുപ്പവഴി .

വാദം വേണ്ട. മറുപടി വേണ്ട. ഒരു ചിരി മതി . ഒരു കമന്റ് മതി . ഒരാളുടെ ആത്മവിശ്വാസം തകർക്കാൻ അതു

പോരും . ഇതിന്റെ ഫലമായി പലർക്കും നല്ല ആശയങ്ങൾ ഉള്ളപ്പോഴും അത് തുറന്ന് പറയാൻ ധൈര്യമില്ല.

ഈ ഭയം വ്യക്തിഗതമായി മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. ഇതിന് സാമൂഹിക ചെലവുണ്ട്. റോഡുകൾ തകരുമ്പോൾ,

കെട്ടിടങ്ങൾ തളരുമ്പോൾ, സംവിധാനങ്ങൾ പരാജയപ്പെടുമ്പോൾ പലർക്കും മുൻകൂട്ടി മുന്നറിയിപ്പ്

പറയാനുണ്ടായിരുന്നിരിക്കും . പക്ഷേ അവർ പറഞ്ഞു ഇല്ല. കാരണം പറഞ്ഞാൽ പരിഹസിക്കപ്പെടും .

“നെഗറ്റീവ് ആണെന്ന്” വിളിക്കപ്പെടും . “എല്ലാം അറിയാമെന്ന് നടിക്കുന്നു” എന്ന് പറയപ്പെടും .

ഇതാണ് ഏറ്റവും അപകടകരമായ ഘട്ടം . ഇവിടെ നിശബ്ദത ഒരു ഗുണമായി മാറുന്നു. ചോദ്യം ചോദിക്കാത്തവൻ

മാന്യനാകുന്നു. സംശയം ഉന്നയിക്കാ ത്തവൻ നല്ല ടീം പ്ലെയറാകുന്നു. എന്നാൽ ഈ നിശബ്ദതയാണ് പിന്നീട്

ദുരന്തങ്ങളായി പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നത്. അത് അപകടങ്ങളാ യി . പരാജയങ്ങളായി . ചിലപ്പോൾ മരണങ്ങളായി .

കേരളം ജീവൻകൊണ്ട് വില കൊടുത്ത പല സംഭവങ്ങളിലും ഒരു പൊതുസ്വഭാവം കാണാം . മുന്നറിയിപ്പുകൾ

ഉണ്ടായിരുന്നു. സംശയങ്ങൾ ഉണ്ടായി രുന്നു. എന്നാൽ അത് തുറന്ന് പറയാൻ ആളുകൾ മടിച്ചു. കാരണം

സംസ്കാരം അവരെ അതിന് അനുവദി ച്ചില്ല. പരിഹാസഭയം അവരെ മുട്ടി ച്ചു.

ഇത് കഴിവിന്റെ പ്രശ്നമല്ല. അറിവിന്റെ കുറവുമല്ല. കേരളത്തിൽ അറിയുന്നവർ ധാരാളം ഉണ്ട്. പക്ഷേ

അറിയുന്നത് പറയാൻ സുരക്ഷിതമല്ല എന്ന ബോധമാണ് പ്രശ്നം . ഈ ബോധം ഒരു സമൂഹത്തെ അകത്തുനിന്ന്

തകർക്കുന്നു . കാരണം സമൂഹം മുന്നോ ട്ട് പോകുന്നത് തുറന്ന സംവാദത്തിലൂടെ യാണ്, നിശബ്ദതയിലൂടെ യല്ല പരിഹാ സത്തെ നാം ലഘുവായി കാണുന്നു. തമാ ശയായി . വിനോദമായി . എന്നാൽ അത് പലപ്പോഴും

അധികാരത്തിന്റെ രൂപമാണ്. സംസാരിക്കുന്നവനെ ഒറ്റപ്പെടുത്താ നുള്ള മാർഗം . പുതിയ ചിന്തകളെ അടി ച്ചമർത്താനുള്ള വഴി . ഇതിന്റെ ദീർഘകാല ഫലം ഭയാനകമാണ്. ചിന്തി ക്കുന്നവർ പിന്മാറുന്നു.

ചോദിക്കുന്നവർ നിശബ്ദരാകുന്നു. നി ർമ്മിക്കാൻ കഴിയുന്നവർകാഴ്ചക്കാരായി മാറുന്നു.

ഈ സാംസ്കാരിക രോഗം തിരുത്താതെ എത്ര പദ്ധതികൾ കൊണ്ടുവന്നാലും ഫലം ഉണ്ടാകില്ല. കാരണം

മനുഷ്യർ മൗനം പാലിക്കുന്നിടത്ത് സംവിധാനങ്ങൾ പൊളിയും . ആശയങ്ങൾ സംസാരിക്കപ്പെടാത്തിടത്ത്

അപകടങ്ങൾ ആവർത്തിക്കും .

ഇത് ഒരു നയപരിഷ്കാരത്തിന്റെ വിഷയം അല്ല. ഇത് ഒരു സാമൂഹിക ആത്മപരിശോധനയാണ്. നാം ചിരിച്ച്

തള്ളിയ എത്ര മുന്നറിയിപ്പുകൾ ഉണ്ടാ കും . നാം പരിഹസിച്ച എത്ര ആളുകൾ പിന്നീട് ശരിയായിരുന്നു എന്ന്

തെളിഞ്ഞു. ഓരോ ചിരിക്കും , ഓരോ കമന്റിനും , ഒരു വിലയുണ്ട്. ആ വില ഇന്ന് കേരളം അടയ്ക്കുകയാണ്.

ഇനി ചോദിക്കേണ്ടത് ലളിതമാണ്. നമ്മൾ ഏത് സംസ്കാരമാണ് തിരഞ്ഞെ ടുക്കുന്നത്. സംസാരിക്കുന്നവരെ

സംരക്ഷിക്കുന്നതോ , നിശബ്ദതയെ ബഹുമാ നി ക്കുന്നതോ . പരിഹാസം അവസാനിക്കുന്ന ദിവസം മാത്രമേ

കേരളം യഥാർത്ഥത്തിൽ സുരക്ഷിതമാകൂ. അതുവരെ ഈ ഭയം നമ്മിൽ നിന്ന് ആശയങ്ങളും , അവസരങ്ങൾ   ചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ തന്നെ ജീവനും കവർന്നു കൊണ്ടിരിക്കും .